A dog in heaven

Het is alweer een poosje geleden, lijkt het wel. De oude hond achteloos vervangen door een nieuwer model.
Het is wel apart gegaan. Heli kon de ene week gewoon nog rennen. De volgende niet eens meer staan.
Ik denk dat je zelf een huisdier moet hebben of hebben gehad om te begrijpen hoe dat is geweest.
Tranen met tuiten als de dierenarts een einde maakt aan het leven van het mooie beest.
Ik ben wel blij dat Heli maar heel kort heeft moeten lijden. Het maakt het makkelijker om terug te kijken op de mooiere tijden.

Ik denk meteen terug aan toen wij thuis parketvloer kregen en Heli daar alsmaar onderuit gleed. Een koddig gezicht om te zien. Maar ook hoe we haar hebben geleerd om de deur dicht te doen, omdat we zelf te lui waren om op te staan. Ook was het mooi om Heli flink op de kast te jagen door het woord “Poes” te zeggen, zij vloog dan bijna door de ruiten! Trouwens, dat gold ook voor bijna elk woord wat er op rijmde. “Amen” was ook zo’n woord dat haar triggerde. Als we aan het eind van het gebed “Amen” zeiden, wist zij dat zij van haar plaats mocht gaan. Net als het woord “uit”, dan vloog ze direct naar de deur om uitgelaten te worden. En ook het woord “koekje’, of je dat nou zei tegen je ouders of je neefje, Heli reageerde als eerste.

Autoliefhebbers zouden ook trots op haar zijn. Zij wist aan het geluid van de auto dat mijn vader thuis kwam van zijn werk. Iets wat ik nooitvanmeleven voor elkaar krijg. Op de een of andere manier had zij het dagritme van ons ook door. Als mijn moeder standaard tussen de middag thuis kwam, dan blaft zij niet, wetende dat zij het is. Als ik ‘s ochtends door een raar toeval eerder beneden kom dan een van mijn ouders, dan staat zij niet op, wetende dat ik haar toch niet uit ga laten.

Ook voelde ik me altijd veilig met Heli om me heen. Mochten er al kwaadwillenden zijn, dan werden die toch afgeschrikt door een grote Duitse Herdershond. Ook al zou ze geen vlieg kwaad doen, ze imponeert toch flink. Ook is het lekker dat er altijd iemand thuis is. Iemand die (bijna) nooit zeurt en altijd luistert. Iemand die echt je maatje zou kunnen zijn, altijd blij om je te zien. Een echt contactdier, dat graag bij je wil zijn en wil doen wat je zegt. Zo sleepte ze zich naar je toe met haar voorpoten, toen haar achterpoten het al hadden begeven. Ze was trouwens ook altijd een goede voetenwarmer!

Voor haar is het volgende rijmpje/gedichtje:

De christenhond

Gaan honden naar de Hemel.
Of gaan ze naar de Hel.
Kom ik Heli straks weer tegen.
Is de vraag die ik dus stel.

Goed van geloof.
Zo is van natuur elke hond.
Zou ze menselijk kunnen nadenken.
Dan geloofde ze ook dat Jezus bestond.

Een hond kan Jezus naam natuurlijk niet belijden.
Maar kon ze het, dan had ze het gedaan.
Zo trouw, als een goede christenhond.
Zo zou ze ook in de hemel.
Naast me willen staan.

Ik zal het nooit weten.
Of Heli in de Hemel aan mijn voeten ligt.
Met onbeantwoorde vragen.
Eindigt dan ook dit gedicht.

Advertisement